Ali en Ava

25 februari
Verenigd Koninkrijk, 2021, 95 minuten
Regie: Clio Barnard
Cast: Adeel Akhtar (Ali), Claire Rushbrook (Ava), Ellora Torchia (Runa), Shaun Thomas (Callum) e.a.

Ali & Ava

Filmtotaal, 2022, auteur: Lisa van der Waal

Na The Shelfish Giant (2013) en Dark River (2017), brengt de Engelse regisseur Clio Barnard een optimistisch liefdesverhaal tegenover het grauwe decor van de stad Bradford. In Ali & Ava vinden twee tegenpolen in elkaar wat ze tot dan toe gemist hebben.

Ava is een onderwijsassistente met Ierse roots. Kinderen en kleinkinderen lopen de deur bij haar plat. Ieder kind dat aandacht nodig heeft, krijgt de zorg en liefde die het nodig heeft. Of het nu haar eigen kind is of dat van een ander, dat maakt haar niet uit. Zelf heeft ze de ware liefde nog niet gevonden en haar eerdere relaties hebben haar niet bepaald goed gedaan.

/Home

vervolg Ali en Ava

Ali is "your favourite landlord" en heeft een enorme sleutelbos in zijn auto liggen. Niet het type huisjesmelker, want hij blijkt echt om zijn huurders en hun kinderen te geven. Ali stimuleert hen naar school te gaan, iets van hun toekomst te maken. Zelf is hij in zijn fantasie een dj die in een beroemde club voor duizenden mensen draait. In werkelijkheid gaat hij in zijn eentje uit zijn dak op het dak van zijn auto in een mistig Brits landschap.

Door op dezelfde momenten in het dagelijks leven te tonen wat Ali en Ava aan het doen zijn, laat de film zien hoe verschillend hun levens zijn. Terwijl zij in een café aan het bier zit, zit hij bij zijn Pakistaanse familie aan tafel, waar hij verzwijgt dat zijn relatie met Runa ten einde is.

Wanneer Ali Ava aanbiedt haar naar huis te brengen, komen tijdens die autorit meer verschillen naar boven. Ava houdt van country en folk en Ali kan echt niet begrijpen waarom je daar nu naar zou luisteren. Hij woont in een achterstandswijk, zij in een iets chiquere buurt. Allebei hebben ze een andere sociaal-culturele achtergrond. Maar ze vinden elkaar, want ze zijn diep van binnen heel erg eenzaam ondanks dat ze genoeg mensen om zich heen hebben. Zij begrijpen elkaar en samen kunnen ze zich verliezen in hun liefde voor muziek.

Muziek is prominent aanwezig in dit grauwe, regenachtige, Britse drama. Onder andere clubhits fleuren de film op en zorgt ervoor dat het niet een zoveelste treurige film is over de Britse arbeidersklasse. Ali & Ava is realistisch, maar ook optimistisch. Een Brits drama over de arbeidersklasse met pit. Natuurlijk krijgen de twee veel bekijks als ze samen in het openbaar verschijnen. De afkeurende blikken zeggen genoeg en maken hen onzeker over hun samenzijn. Maar het weerhoudt hen er niet van om elkaar beter te leren kennen.

Adeel Akhtar en Claire Rushbrook brengen de klik die hun personages hebben overtuigend over. De lol die ze samen hebben voelt oprecht, evenals de angsten die ze delen. Vooral dat maakt Ali & Ava een plezier om naar te kijken

Triangle of sadness

25 maart
Zweden, 2022, 147 minuten
Regie: Ruben Östlund
Cast: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Dolly De Leon, e.a.


Bron Filmkrant

Triangle of Sadness, dat op Cannes de Gouden Palm won, is een vileine satire op het kapitalisme. Een film die dat systeem met een knal uiteen doet spatten, maar daarna niet goed weet wat te doen met de scherven.

“Het gaat niet alleen maar om de buitenkant”, benadrukt iemand tijdens een casting tegenover een mannelijk model met ontbloot bovenlijf. Het is bijna alsof filmmaker Ruben Östlund hier de kijker instrueert om toch alsjeblieft wel verder te kijken dan het bij vlagen hilarische oppervlak van zijn film.

Het zal niet kunnen voorkomen dat Triangle of Sadness vooral herinnerd zal worden om het uitzinnige middendeel. Een sterk gecomponeerde pièce de résistance rond een kapiteinsdiner op een in een lagedrukgebied deinend miljoenenjacht. Een bacchanaal van oesters en octopus, van tegen de boeg slaande golven en over het dek rollende glazen, van kots en diarree die door de gangen klotsen. En neem vooral nog een gembersnoepje tegen de zeeziekte.

De gasten op dit jacht zijn een bonte verzameling stinkend rijken. Hun geld vergaarden ze met wapens, apps en mest. En dan zijn er nog influencers Carl (Harris Dickinson) en Yaya (Charlbi Dean), die vooral dingen gratis krijgen.

Östlund heeft er duidelijk plezier in deze westerse ‘beschaving’ te laten uitglijden in zijn eigen vulgariteit. Subtiel is het niet, maar dat hoeft satire ook niet te zijn. Gelaagd is het tot op zekere hoogte. In elk geval letterlijk. Het jacht is als een dwarsdoorsnede van een over landsgrenzen heen strekkende klassenmaatschappij, met bovenaan de rijken en helemaal onderin de buik van het schip het voetvolk. Een strikte hiërarchie, waarin iedereen doet wat de laag erboven oplegt.

Zoals Joost Broeren-Huitenga al eerder uiteenzette zit de gelaagdheid ook in de uiterst gedetailleerde uitwerking van de metafoor die de film is, waarin alles een symbolische betekenis heeft. Van de namen van personages tot een dier dat in de bosjes schuilt.

Toch maakt die gedetailleerde uitwerking de allegorie zelf niet per definitie diepzinniger. Als karikatuur van het huidige, op klappen staande kapitalistische systeem is Triangle of Sadness geslaagd. Vilein, geestig en schunnig. Maar zodra Östlund dat systeem heeft opgeblazen en iets moet zeggen over wat er mogelijk daarna komt, is het alsof de lucht er een beetje uitloopt.

Het laatste deel, waarin een aantal personages uit verschillende lagen van het jacht in de microkosmos van een onbewoond eiland een nieuwe samenleving moet opbouwen, is qua ideeën nauwelijks verrassend of prikkelend. De manier waarop de macht zich herschikt, welke partij dan de lakens uitdeelt en de privileges plukt, het ligt allemaal net te veel voor de hand.

De acht bergen

22 april
Italie, Belgie, Frankrijk, 2022, 147 minuten
Regie: Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch
Cast: Alessandro Borghi (Bruni), Luca Marinelli (Pietro), Elena Lietti (Francesca), Filippo Timi (Giovanni), e.a.

Bron Filmtotaal, Ajan Welles

Tegenpolen doen het altijd lekker in filmdrama's, niet alleen omdat ze elkaar aantrekken maar ook omdat ze kunnen onderstrepen wat personages drijft. Toch is het altijd een zwaktebod als filmmakers tegenstellingen zo uitmelken dat dit het enige is wat de personages markeert. Er zit vaak meer charme in hetgeen ze bindt en dat is dan vaak weer de basis van een hechte vriendschap zoals we zien in De Acht Bergen van het Vlaamse regiekoppel Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch.

Het stel, waarvan de vrouwelijke helft met name bekend is als actrice en debuteert als regisseur, baseerde hun eerste gezamenlijke Italiaans-Vlaamse regieproject op de bestseller Le Otto Montagne van Paolo Cognetti. De emotionele film verbeeldt de vriendschap die ontstaat wanneer Turijnse stadsjongen Pietro tijdens zijn vakanties in de Italiaanse Alpen kennismaakt met local Bruno.

Eenzaamheid speelt voor beide jongens een enorme rol en dat is wat ze bindt en uiteindelijk samenbrengt. Pietro slijt zijn zomers in het leeglopende Italiaanse bergdorp waar Bruno het enige overgebleven kind is. Er ontstaat een onverwachte vriendschap tussen de twee, juist omdat de achtergrond van de twee jongens zo verschilt, een aspect dat ook hun hele volwassen levens een rol blijft spelen.

Van Groeningen en Vandermeersch nemen bijna tweeënhalf uur de tijd om de vriendschap, die meerdere decennia beslaat, vorm te geven. Hun boekverfilming kent duidelijk afgebakende episodes die vooral tijdens de kindertijd geen duidelijk narratief kennen. Zoals dat gaat bij jeugdvriendschappen verliezen Pietro en Bruno elkaar uit het oog om vervolgens door een dramatische gebeurtenis weer oog in oog met elkaar komen te staan en de banden opnieuw aan te halen.

Hoewel de overeenkomsten uiteindelijk de hechte vriendschap definiëren, stippen de regisseurs voortdurend de verschillen tussen de mannen aan. Zelfs wanneer hun levens door liefde en omstandigheden meer dan ooit met elkaar verweven raken, worden hun verschillende bloedgroepen onderstreept. Alsof Van Groeningen en Vandermeersch ons op het hart willen drukken dat dit toch wel een hele bijzondere band is die we hier meemaken.

Dit ligt natuurlijk grotendeels aan het bronmateriaal dat ten grondslag lag aan dit drama, maar de filmmakers hadden zich wel wat meer subtiliteiten kunnen permitteren. Dat de dynamiek tussen de jongens levend en boeiend blijft, komt niet eens zozeer door het feit dat ze als mens gegroeid zijn, maar juist door hun veranderende omstandigheden.

Met name Bruno is niet bepaald een spraakwaterval al weet Pietro hem regelmatig wel tot een gesprek te bewegen. Dit laat niet onverlet dat dit in onconventioneel 4:3-ratio geschoten vriendschapsepos dikwijls een louterende werking heeft waarbij de onthaasting van de overweldigende schoonheid van de Alpen een groot deel van het werk doet. Helemaal bevredigend pakt dit echter niet uit; daarvoor zet het regieduo de zaken net iets te scherp aan zonder de verbeelding van de kijker aan te spreken.

Charlotte Vandermeersch en Felix Van Groeningen wonnen met “De Acht Bergen” de juryprijs in Cannes.


Archief

The Father - 21 januari
Verenigd Koninkrijk, 2020, 97 minuten
Regie: Florian Zeller
Cast: Olivia Colman, Anthony Hopkins e.a.


THE FATHER is een aangrijpend en respectvol verslag van dementie.
Ster van The Father is Anthony Hopkins, die zijn fenomenale rol terecht bekroond zag met een Oscar op 83-jarige leeftijd.

Wie naar The Father kijkt, deelt Anthony’s twijfel. Waren die grijsblauw geverfde muren niet eerst groen? Met opzet zorgt de Franse toneelschrijver en –regisseur Florian Zeller, die met The Father zijn speelfilmdebuut maakt, voor een gevoel van desoriëntatie. En van claustrofobie: hij beperkt zijn locaties tot de binnenruimtes waar Anthony leeft, alleen of met zijn dochter Anne (Olivia Colman), die belast is met de zorg voor haar charmante, vaak ook lastige oude vader.

Mothering sunday - 17 december
Verenigd Koninkrijk 2021, 110 minuten, Regie Eva Husson
Cast: Odessa Young, Olivia Colman, Colin Firth e.a.


Mothering Sunday, naar de roamn van Graham Swift, speelt zich af op één warme lentedag in 1924. De Eerste Wereldoorlog werkt voelbaar door in het huis van de aristocratische familie Niven. Jane, de huishoudelijke hulp met schrijversambities krijgt die dag vrij en besteedt haar tijd aan een bezoek aan haar minnaar Paul. Paul komt uit een gegoede familie en staat op het punt te trouwen: een affaire met een dienstmeisje moet koste wat het kost verborgen blijven.......

Hit the road - 26 november 2022
Iran, 93 minuten, 2021, Regie: Panah Panahi
Cast: Pantea Panahiha, Hassan Madjooni, Rayan Sarlak, Amin Simiar

Uit: Cinemagazine.nl - auteur: Roy van Landschoot (ingekort)

In de film HIT THE ROAD rijden vader, moeder en twee zoons met een zieke hond in de kofferbak over oneindige tweebaanswegen langs kale landschappen.

Het zoontje is een dondersteen en haalt het bloed onder de nagels van de anderen vandaan maar heeft het niet van vreemden. De oudere zoon aan het stuur is opvallend stil, blik op oneindig alsof hij zo snel mogelijk klaar wil zijn met de geestdodende rit. Ondertussen probeert moeder de rust te bewaren. Heel herkenbaar, ware het niet dat het verhaal zich in Iran afspeelt. Daarnaast maakt dit drama, buitengewoon compact verpakt in een SUV, er geen groot mysterie van dat er zich donkere wolken stapelen boven de familie. ‘Hit the Road’ betreft daarom allesbehalve een gezellig weekendje uit met het gezin.

Worst person in the world
22 oktober 2022

Noorwegen, 2021, 128 minuten Regie: Joachim Trier
Cast: Renate Reinsve, Anders Danielsen Lie e.a.


WORST PERSON IN THE WORLD is een tragikomedie, waarin de kijker wordt meegenomen in het onstuimige liefdesleven van Julie (Renate Reinsve). In de film Worst Person in the World weet Trier een diepgang te vinden die zeldzaam is bij dit type film.
/Home

Madres paralelas -     24 september 2022
Spanje 2021, 120 minuten Regie: Pedro Almodóvar
Cast: P. Cruz, M. Smit e.a.


MADRES PARALELAS een film met een fascinerende blik op moeders en moederschap. Een warme, rijke film die laat zien hoe lang een oorlog in het leven van mensen kan doorwerken.